Un jorn t'i tornaràs far !

Naturalament de Sèrgi Viaule
Vaiquí lo primier florilègi d'aicós (haiku en japonés) publiats en occitan. Podetz lo trobar 'quí. 'Queu mejan d'expression poetica m'agrada plan. Quò es la mai corta poesïa dau monde. Un cadre estricte de 7 silabas sur 3 vèrs en seguiant lo ritme de 5/7/5 silabas.

Mas òm peu èsser liure d'escrir :

'Qui cinc silabas
Linha doas : sèt silabas
Mai cinq silabas.

o d'èsser mai dins l'instant present :

Un cocut chanta
a miedjorn, dins lo cirier.
Adiu clafotis !

o b'etot ses ren respectar (vèrs o instant) :

Un sachon de cafe,
de l'aiga chauda.
Moment liofilisat !

La meditacion :
Lòtus, eschina drecha...
ònt'es lo chiador ?

Ai legit quò dins l'introduccion :
"Segon los istorians de la literatura nòstra, dins las annadas vint e fin de la debuta de la darrièra guèrra mondiala, d'unes poètas occitans compausèron mantunas gardas d'aicós."

Vendrà, vendrà pas,
Espèra qu'esperaràs.
Lo bonur deman. Sèrgi Viaule

Qualques mots lèu fach
Sus un tiquet de caissa.
Un aicó de mai. Sèrgi Viaule

Per 'chabar tres aicós sus lo mesma tèma :

Bufa la bisa
Entre sas cuèissa linjas.
A bicicleta. Sèrgi Viaule

Sola a velò,
va emb las flors culhidas,
un sospir au vent.

Seguiant a velò,
eu passa emb un bèl cuou.
Sospire en van.

Divendres mandin, en anant trabalhar en bicicleta, l'ocasion de far un aicó.

L'ardada fugiá

per l'alèia dins lo buesc.

Lo fuelhum brundis.

La vertat es que l'ai escrich d'en primièr en francés.

La laie par la laie

fuit avec ses marcassins.

Tonnerre feuillu !

Ta maire se sona Bashô ?

Una pita nhòrla e una sovenança en passant.

Auei, ai mandat a quauqu'un de botar defòra las fautas de françés dins una coleccion d'aicós. N'i en a, tanbem en òccitan. Mas vòle parlar de l'idèia. Vaiquí un aicó d'aqueu estiu :

La pluèia frescha
-lo chat rintra e marcha -
flors aigadas, leu.

L'ai revirat coma quò :

La pluie d'averse
- le chat entre et marche -
fleurs d'eau sur le sol.

Bon, aviá escrich pluie emb un "s" mas quó 'riba de la vetz quand los dets son tròp gròs :-)
De ser, lo me ditz :
«Les textes que tu m'as envoyés ne sont pas tous égaux... tu vois j'aime bien l'image de ton exemple sur Bashô, "fleurs d'eau sur le sol"».

'Quí manque d'estofar de rire e raconte que quand quò plòu, ma maire seguís lo margaud emb una pelha en disant :

«Visatz-me quò, quela raca de chat, floris pertot». E li disi qué ma maire n'a jamai legir Bashô (e quò ne lui manca pas). Li disi tanbem qué queu bocin de vita es pròpri a far un aicó. M'encoratja a trabalha mon françés avant d'apréner l'òccitan (en plasentant e per evitar los occitanismes (1) coma "faire converse" per "tenir une conversation") e a pesar mot per mot mos poèmos en visant la mesma fòrma d'image que dins queu-quí.

Eu me bailhat 11/20

(1) Quò me fach sovenir que, pitit, una vetz, a l'escòla, lo vesin en contant sa dimenjada aviá dich :
«J'ai "peinturé" un mur avec mes parents», dins la classa, degun ne diguèt ren mas l'institutritz li demandet de parlar francés e que lo vèrb "peinturer" n'exista pas. Li tornei e quò balhei :
«J'ai "peinturluré" le mur avec mes parents»...
Benleu queu jorn, auriá estat intelligent de nos esplicar d'ente ven la fauta e non pas punir lo fils de paisan.

Auei, ai mandat una poesïa per un concor, l'ai botat maitot sus lo Fòrum òccitania :

Lo cai de la Vinhana

Cinc, sieis marchas decubron
ta lonjor grisa.
Colas, silenci.

Tos aneus sèrvon
a far trantolhar,
lo malchauçat lambinant.

Torne me levar
vise los aubres brochant ;
lo vent vai bufar.

Benleu, ai aigut
los duos pès pas plan naut
Per possar lo cèu.

Lo cèu es mignard !
Ten, los nibles sus l'aiga
auei dessenhan.

Lo permenor sap
que tu seguiás un somi
sus nostra terra.

'Qui prep de la font,

ela pais tot en roja.

La lemosina.

Nota : lo verb "pàisser" vòl dire : minjar l'erba

Emb un aicó :

Un cocut chanta
a miedjorn, dins lo cirier.
Adiu clafotis !