Ier de ser, sei 'nat veire una programacion de 5 corts metrages sus 1968. I sei 'nat sens tròp me trantalhar perqué ne'n ai un pauc mon confle de 68, e mesma lo títol de la serada "Mai 1968, ce n'est qu'un début... ?" me fasia mai pensar a una encontra d'ancians combatent-e-s de totas las causas (1) qu'a una serada cinemà.
Sochaux, 11 juin 1968 : film documentari (França 1970) sus una manifestacion d'obriers dins las usinas Peugeot. La vila, l'encontrada entièra se tranformèt ne'n champ de batalha. Quitament los CRS se tireren d'aquí perqué tota la gen semblavan revoltats...
Una partida dau film es facha de la paraula daus obriers temuenhs daus eveniments.
Mon vejaire : lo film tipe d'aquelas annadas.
-=0=-
Révolution : film muat espicedelic (París e Ròma 1968) obludat dins una cava pendent 35 annadas. Meitat jornau filmat, meitat tract, lo film es jostitolat "ce n'est qu'un debut, continuons le combat"...
Mon vejaire : queu film era obludat, quò es pas per ren, auria degut lu restat.
La fin de queu film a provocat lo romar d'una pita vielha contra quauques jòunas filhas. Las goiatas rigolavan talament lo film era interessant, la vielha explicava que dins un cinemà, devem aver dau respect per l'obra, mesma se ela es malaisada. La jòuna prof explicava que lo respiech es un còdi sociau e que sèm pas forçats d'èsser redde coma un pic. La vielha a 'gut totas las penas dau monde a far comprendre que la libertat invocada ven de mai 68 e que, non, las chausas son jamai tengudas per de bon, per totjorn sens combat. Quò era 'quí lo sens de sas remarcas contra la jounessa, ren de mai.
Una vertadiera seissanta-uechtarda encara viva, òsca per totas las pitas vielhas.
-=0=-
Les paradis perdus : ficcion (França 2008, premi Jean VIGO) d'un brivista, Hélier Cisterne.
Mai 1968, una nuech, la jòuna Isabela dintra chas ela, nafrada. Sos parents vòlon fugir lo París treblat per la campanha mai calma. La vita e la consciéncia de la pita Isabela van prendre una autre direccion quand ela vai decubrir la vertadiera natura de son pair...
Mon vejaire : los eròis son stereotipats, l'intriga l'es vertadierament pas. Un bon film.
-=0=-
We are winning don't forget : film experimentau (França 2004) realisat emb una seguida de fotòs.
Quò debuta tot doçament per balhar de la vitessa dins l'accion e dins las faiçons de manifestar e, per la poliça, de tustar sus los manifestants.
Mon vejaire : un chap-d'òbra.
-=0=-
L'aube : film de Pierre Merejkowsky (Lemosin 2007). L'auba debuta dins un prat ònte un tipe picat sus un barricòt, parla a doas vachas, puei eu parla a doas femnas sus un tractor, puei lo grop es filmat dins un vilatge, puei, puei e puei, e puei sem dins Lemòtges. Lo discors es mai agut :
Volem la decreissença
mai agusat :
Tiratz vostra monedas de las bancas
e sem totjorn dins Lemòtges per refusar la competicion, per far grandir lo grop. Avem una parlicada emb lo MEDEF ònte tsarkosy balha lo seu acòrd per far la Revolucion, e ben visa piti. E Lemòtges la roja bolega, una manifestacion, doas manifestacions, una bandiera, doas bandieras, mila bandieras jusca a l'Organisacion de las Nacions Unidas ònte l'Amassada clapa quand la Renda Universala es votada.
Mon vejaire : Paubres pitits de paubres pitits, queu film es una bufada d'aer fresche (ne'n mai d'aquò ai pas forçament un vejaire objectiu sus tot)
-=0=-
nota sus la serada organisada per Centre Images dins lo cinemà "les carmes" :
1- rendètz-vos dins quauques annadas, serai benleu mai pir :-)
digg it
del.icio.us
