Un jorn t'i tornaràs far !

La masca e la pluma

Queu dimenc 05 au ser, lo Garcin s'es esbaït d'èsser trobat, eu e sa clica, "parisien" dins quauques criticas de films. Un torn de taula per se rassurat : sem ben a París, fiu...

An parlicautat de "la belle personne", film que posa las conversacions de salons parisencs de la "Princesse de Clèves" dins un liceu parinsenc. Ai quò de parrier coma lo tsarkosy, quò es que la Mera Lafayette m'a fach chiat autravetz, coma lo film. Los dos sols merites dau film son :
- balhar de veire que las intrigas amorosas daus adòs son tant plasentas coma las daus nobles infantilisats per Loís xxxl.
- La faiçon de filmar París dau Honoré. Pas tant per lo costat carta postala mas subretot per la gent filmats dins los plans larges. Dempuei "les chansons d'amours" ai aimat veire dins lo champ, alaidonc que son filmats quauques amoretas, un netejor negre passar per 'quí. Far un plan sus la rua ente i aviá lo QG de tsarko e dins la seconde seguianta, lo monde que se leva tòst.

Mas, los mesmas criticas an pas parlats de la Rumbà.
Non pas la dança, mas lo film. Bon, a la debuta me sei dich : merda, un film sus daus profs depressius.
E non ! Fionà es professora d'anglés e Dom fa l'espòrt. Son apassionats per las danças latinòs. Una dimenjada, aprep 'na nuech coregrafiada coma dau Decouflé, aprep un desmalinament jugat coma dau De Funès, aprep 'na vita vuda coma la daus Deschiens mas filmada coma dau Prévert...Aprep tot quò, la veitura es 'bolhada dins 'na paret. Lo cors de la vita es chamjat mas quilhs tot dos van, benleu, se tornar trobar per fòrça de poësia.

Bonus, las chançons d'amors :

joan-peire @ 13:44 Categorias: rumba

digg it | del.icio.us