Un jorn t'i tornaràs far !

La tipessa de França Natura contet l'istòria un pauc vielha, aquela sus lo bargier, lo tecnocrate, l'ovelha e lo chen, se v'autres la conéissetz pas, laissatz me un messatge. Lo tipe de la Patz Verda :-) ma fe, es un tipe de la politica coma los de París.

Podetz legir un vertadier compte rendut, ben escrich, oneste sus lo sit dau Mourad Guichard, jornaliste per Libe.

E coma l'amassada éra 'quí per se tornar 'pelar mai de 1968, la videò :

Lo Danny contet a la debuta 'na istòria jusieva que la version occitana es aquela :

Dins lo temps dau batesme [...] los vint-e-dos qu'eran a taula ne damandaven qu'a minjar e beure a la santat daus nurriçons.

Mon tonton Polita era sietat ad un bot de la taula contra Cacaudon, dau Calhau, qu'era lo darnier per se siervir quante passaven los plats. Polita n'aimava gaire quel òme. S'eran disputats un coble de còps, e per lo bon besuenh se sirián quitament passat las mans per la figura. Cacaudon disiá que Polita fasiá los torns de sa filha, e sabe que tant. E quò n'era bric vrai, mas la Cacaudona era enrajada après los òmes, e 'la trobava Polita bra'e. Era-quò la fauta de Polita, dijatz-me zo ?
Pasmens Polita n'aimava pas Cacaudon, e quante lo plat arribava a Polita, eu lo voidava dins sa 'sieta e laissava juste un bocin a Cacaudon, e quò n'era pas totjorn lo pus fin. Faliá, tot-parier, que Polita agués bon apetís, car las porcions eran delas e se'n trobava mai que lo compte.
Cacaudon s'en aperceguet de leu, e coma era maitot bien endentat, se'n planhet.

- Deuriàs, tot-parrier, te siervir emb mai d'onestetat, e far 'tencion que io vene après tu.
- Perquè, vielh ?
- Tu curas, per autant dire, tots los plats que passan, e ne me laissas que lo retrum.
- Espiatz, vielh ! E si vos sierviatz prumier, coma fariatz ?
- Prendriá nommàs un bocin, au luòc de tres o quatre.
- E ! Vielha babòia, de què vos planhetz ? Vos lo laisse pas, vòstre bocin ? [...]

Emili DUSOLIER « Contes de Joan de Fàia » chas Novelum.